سالهاست که در کشور آلمان  مشغول به تجارتم و آنچه از صنعت جهانگردی تجربه کرده ام مربوط به چند سال همکاری و فعالیت فشرده در یک شرکت تورسیتی بسیار موفق آلمانیست. در سال 2001 تلاش بسیاری کردم تا مدیر این شرکت را متقاعد به فعالیت در ضمینه گردشگری ایران کنم ، کاری که متاسفانه در آخر به علت مخالفتهای رئیس آمریکایی این شرکت مقدور نشد. در سال 2002 درحین نمایشگاه (آی.تی.بی) برلین بار دیگر سعی کردم تا به این خواست قلبی جامه عمل ببخشم و مدیر این شرکت را که خود جزو برگزار کنندگان این بزرگترین همایش توریستیک دنیا بود و تعداد بسیار زیادی  جهانگرد را به کشور مصر و امارات متحده عربی می فرستاد با دوستان حاضر در قرفه ایران مثل استاد محترم آقای سیامک خوانساری (دال تورز) که ازپیشکسوتان و زحمتکشان جهانگردی ایران است آشنا کنم تا شاید نظرش را در مورد ایران عوض کند. یادم هست قرفه ایران را که الحق هم زیبا بود ترک کردم ، دل مالا مال غمی که سرانجام به جدایی من از این شرکت توریستی انجامید و علت تشکیل شرکت خانه ایران شد.     

خانواده من نسلهاست که در این کشور (آلمان) عرضه کننده فرشهای نفیس ایرانی و همچنین معرف فرهنگ و هنر پر نقش و نگار آن  نازنین دیار عشق است.

 سالهاست که با انواع طرحها و رنگهای گوناگون قالی ایرانی از هر شهر و هر گوشه ای از این ملک هنرآفرین آشنا هستم. تار و پود وجود من از کودکی با هنر اقوام مختلف ایرانی سر عشق دارد و میدانم که عمریست هنرمندان نجیب گوشه کنار ایران با اشک دیده و پینه دست حاصل صبر خود را به کف من نهادند ، تا تو نانی به کف آری و به غفلت مخوری.    

شهرهای زیبای ایران با آثار معماری بینظیرشان ، روستاهای کوچک و بزرگ با آن طبیعت دلنواز و مردمان پاکش را می شناسم. میدانم ادبیات ایرانی قرنهاست که بر قله معرفت بشری  پرچم سر افراز ایران را برافراشته.

همه میدانند که ایزد منان هیچ لطف و موهبت و برکت و خیری را از این ملک همیشگی پارسایان دریغ مکرده.

دشتهایی چه فراخ ، کوههایی چه بلند...

منابع طبیعی بی کران ، خاک پر رونق ، دلهایی چه پر عشق.

اما افسوس که قدر آفیت نمی دانیم. افسوس که راه شناسایی این گنجینه تاریخی بشریت را نمی شناسیم. پدرم که سالها تجربه تجارت داشت و من عشق به ایران را از او آموختم همیشه میگفت : پسرم بهترین پسته دنیا در ایران بار می آید، بهترین خاویار ایرانیست، اعلا ترین قالی و بهترین زعفران ایرانیست اما نگاه کن به بسته بندی ما و ببین چطور ارزشمندترین کالا  با بی توجهی به این مهم بی ارزش میشود، راست میگفت، الحق که راست میگفت.

به نظر این حقیر در مورد صنعت جهانگردی و گردشگری ما هم متاسفانه همین مثال ساده صدق دارد. شاید در اینجا باشند کسانی که ادعا کنند که مسایل سیاسی و غیره مقصر اصلی مشکلات در این صنعت کلیدیست و یا باشند کسانی که کمبود هتلها و یا عدم وجود امکانات گردشگری دیگر را علت رشد ضعیف این صنعت بدانند که هر کدام از این دلایل به نوبه خود قابل بررسیست اما من عمیقا معتقدم که متاسفانه ما در معرفی کالای خودمان یعنی ایران تا به امروز بسیار کوتاهی کرده ایم و به همین علت در بازار رقابت توریسم  به کندی پیش می رویم.

معتقدم برای پشتیبانی و حمایت از این صنعت که امروزه اهمیت بسیار در رفع مشکلات بی کاری در جوامع رو به رشد و همچنین اعتلای سطح امنیت ملی و خنثی سازی تبلیغات ضد ایرانی در میان آحاد مردم غرب دارد ، مبایست چاره ای تازه کرد و از روشهای نوینی بهره برد ، به طور مثال می توان در این مرحله حساس با استفاده از شیوه های کم هزینه اما خلاق و تا ثیر گذار بر جهانگردان اروپایی در حقیقت به نحوی کالای کم نظیر توریسم ایران را توسط افراد حرفه ای در نمایشگاههای مختص به ایران (خانه  ایران)  به قیمتهای بسیار بالا فروخت، یعنی در اینجا به نوعی جلب کردن و سوق دادن حرفه ای  یک جهانگرد اهمیت دارد نه قیمتهای هر روز ارزان تر از دیروز و نه حضور دفاعی بلکه بازاریابی موثر و مبلغ ایران.

ایمان دارم که روزی ایران از مهمترین اهداف جهانگردی در دنیا خواهد بود ولی تا آن روز این صنعت به حمایتهای فراوان احتیاج دارد و همه میدانیم آغاز کار سخت است اما هر جهانگرد که با خاطرات خوشی از ایرانمان باز گردد سرمایه ماست و مبلغ ایران ما.

از دیگر نکات جالب و قابل بررسی در این شیوه که این حقیر نام جهانگرد یابی بر آن مینهم این است که می توان از این راه حتی تا حدودی مشتری را انتخاب کرد یعنی دکتر و دانشمند ، ایران دوست و مدیر کارخانه و مهندس یا سرمایه گذار آورد و  اینگونه هدفمند تر با معادله بازدهی برای ایران برخورد کرد.  

در کنار این نمایشگاهها میتوان به بهترین نحو از هنرمندان ، فعالین فرهنگی و گروههای موسیقی اصیل ایرانی بهره برد و از این عزیزان  پذیرایی کرد ، میتوان در قلب اروپا مبلغ فرهنگ و ادب ایرانی شد و همچنین بستری برای حمایت و معرفی صنایع دستی و تا حدودی باعث احیای صنعت فرش بافی میهن عزیزمان بود که متاسفانه شدیدا به حمایت اصولی نیاز دارد.

میشود در زیر سایه این چتر حتی صنایع سنگین ایران را هم معرفی کرد و موجبات همکاریهای اقتصادی بسیاری را فراهم کرد و باعث رشد و خیر فراوان شد. شرکتها ، بانکها ، کارخانه های ایرانی که در این نمایشگاهها معرفی میشوند  میتوانند  در عوض با حمایتهای مالی بسیار بسیار ناچیز خود هزینه های ناقابل هنرمندانی را بر عهده گیرند که بدون احتیاج به فروش بلیط می توانند بسیار موثرتر و با دلی آسوده ایران خود و عظمت آن را به دنیا با وقار تمام معرقی کنند. میتوان باز پس داد دین کهنه ای را که تک تکمان به این  به خاک و بوم داریم.

 خوشبختانه هزینه های این نوع نمایشگاها قابل پیشبینی و منطق آن بر اساس سود دهیست، نه هزینه سازی. خانه ایران با تقبل این هزینه آغاز کننده این حدیث خواهد شد و درهای خانه ایران برای هر ایرانی همیشه گشوده خواهد بود.

کوچکترین  

پیروزان محبوب